|
5
10
15
20
25
30
35
40
45
|
Postero
die
Perseus,
cum
primum
conveniendi
potestas
patris
fuit,
regiam
ingressus perturbato
vultu
in
conspectu
patris
tacitus
procul
constitit.
cui
cum pater
'satin
salve?'
et,
quaenam
ea
maestitia
esset,
interrogaret
eum,
'de
lucro
tibi'
inquit
'vivere
me
scito.
iam
non
occultis
a
fratre
petimur
insidiis; nocte
cum
armatis
domum
ad
interficiendum
me
venit,
clausisque
foribus parietum
praesidio
me
a
furore
eius
sum
tutatus.'
cum
pavorem
mixtum admiratione
patri
iniecisset,
'atqui
si
aures
praebere
potes'
inquit,
'manifestam
rem
teneas
faciam.'
enimvero
se
Philippus
dicere
auditurum,
vocarique extemplo
Demetrium
iussit;
et
seniores
amicos
duos,
expertes
iuvenalium inter
fratres
certaminum,
infrequentes
iam
in
regia,
Lysimachum et
Onomastum
arcessit,
quos
in
consilio
haberet.
dum
veniunt amici,
solus
filio
procul
stante
multa
secum
animo
volutans
inambulavit. postquam
venisse
eos
nuntiatum
est,
secessit
in
partem
interiorem cum
duobus
amicis
et
totidem
custodibus
corporis;
filiis,
ut
ternos inermes
secum
introducerent,
permisit.
ibi
cum
consedisset,
'sedeo'
inquit
'miserrimus
pater
iudex
inter
duos
filios,
accusatorem
parricidii et
reum,
aut
conficti
aut
admissi
criminis
labem
apud
meos
inventurus. iam
pridem
quidem
hanc
procellam
imminentem
timebam,
cum
vultus inter
vos
minime
fraternos
cernerem,
cum
voces
quasdam
exaudirem. sed
interdum
spes
animum
subibat
deflagrare
iras
vestras,
purgari suspiciones
posse.
etiam
hostes
armis
positis
foedus
icisse,
et
privatas multorum
simultates
finitas:
subituram
vobis
aliquando
germanitatis
memoriam, puerilis
quondam
simplicitatis
consuetudinisque
inter
vos,
meorum denique
praeceptorum,
quae
vereor
ne
vana
surdis
auribus
cecinerim. quotiens
ego
audientibus
vobis
detestatus
exempla
discordiarum fraternarum
horrendos
eventus
eorum
rettuli,
qui
se
stirpemque suam,
domos,
regna
funditus
evertissent.
meliora
quoque
exempla parte
altera
posui:
sociabilem
consortionem
inter
binos
Lacedaemoniorum reges,
salutarem
per
multa
saecula
ipsis
patriaeque:
eandem civitatem,
postquam
mos
sibi
cuique
rapiendi
tyrannidem
exortus
sit, eversam.
iam
hos
Eumenem
Attalumque
fratres,
ab
tam
exiguis
rebus,
prope ut
puderet
regii
nominis,
mihi
Antiocho,
cuilibet
regum
huius
aetatis,
nulla re
magis
quam
fraterna
unanimitate,
regnum
aequasse.
ne
Romanis
quidem exemplis
abstinui,
quae
aut
visa
aut
audita
habebam,
T.
et
L.
Quinctiorum, qui
bellum
mecum
gesserunt,
P.
et
L.
Scipionum,
qui
Antiochum devicerunt,
patris
patruique
eorum,
quorum
perpetuam
vitae
concordiam mors
quoque
miscuit.
neque
vos
illorum
scelus
similisque
sceleri eventus
deterrere
a
vecordi
discordia
potuit,
neque
horum
bona
mens, bona
fortuna
ad
sanitatem
flectere.
vivo
et
spirante
me
hereditatem
meam ambo
et
spe
et
cupiditate
improba
crevistis.
eo
usque
me
vivere
vultis, donec
alterius
vestrum
superstes
haud
ambiguum
regem
alterum
mea morte
faciam.
nec
fratrem
nec
patrem
potestis
pati.
nihil
cari,
nihil
sancti est.
in
omnium
vicem
regni
unius
insatiabilis
amor
successit.
agite,
conscelerate aures
paternas,
decernite
criminibus,
mox
ferro
decreturi,
dicite palam
quidquid
aut
veri
potestis
aut
libet
comminisci:
reseratae
aures sunt,
quae
posthac
secretis
alterius
ab
altero
criminibus
claudentur.'
haec furens
ira
cum
dixisset,
lacrimae
omnibus
obortae,
et
diu
maestum
silentium tenuit.
|