Iuppiter had haar zien terugkeren van de vaderlijke
rivier en "o maagd, Iuppiter waardig en op het punt staand iemand (wie dan ook)
gelukkig te gaan maken door het huwelijk met jou, ga naar" had hij gezegd "de schaduwen
van de hoge wouden/bossen" ( en hij had de schaduwen van de hoge wouden/bossen getoond)
" zolang het warm is en de zon op zijn hoogst staat midden in zijn baan!
maar als jij bang bent om in je eentje de schuilplaatsen van de wilde dieren binnen te gaan,
zul je onder de bescherming van een god de afgelegen plaatsen van de bossen binnengaan,
en niet (de bescherming) van een lagere god, maar van mij, die de hemelse scepter
in mijn grote hand houdt, maar van mij die de dwalende/schichtige bliksems stuurt.
vlucht niet voor me! ze was namelijk aan het vluchten. reeds had ze de weiden van Lerna
en de met bomen beplante velden van Lyrcea achter zich gelaten,
toen de god door het verspreiden van een nevel over de wijde landerijen
haar aan het oog onttrok en de vlucht tegenhield en haar maagdelijkheid roofde.