Zij kwam ook bij de oevers, waar zij gewoon was dikwijls te spelen,
de oevers van de Inachus en zodra ze in het water zag haar nieuwe
horens, werd zij erg bang en hevig geschrokken vluchtte zij weg voor zichzelf.
De najaden weten niet, ook weet Inachus zelf niet
wie zij is; maar zij volgt haar vader en haar zusters volgt ze
en staat toe aangeraakt te worden en zij bood zichzelf aan aan haar bewonderaars.
de oude Inachus had haar afgeplukt gras aangereikt:
zij likt de handen en geeft kussen op de vaderlijke handpalmen
en kan haar tranen niet bedwingen en, als ze maar zou kunnen spreken
zou zij hulp vragen en haar naam en lotgevallen vertellen;
een letter in plaats van woorden, die haar poot in het zand trekt,
levert het trieste bewijs van haar veranderde lichaam.