Seneca missum ad se Natalem conquestumque nomine Pisonis, quod a
visendo eo prohiberetur, seque rationem valetudinis et amorem quietis
excusavisse respondit. cur salutem privati hominis incolumitati suae ante-
ferret, causam non habuisse; nec sibi promptum in adulationes ingenium.
idque nulli magis gnarum quam Neroni, qui saepius libertatem Senecae
quam servitium expertus esset. ubi haec a tribuno relata sunt Poppaea et
Tigellino coram, quod erat saevienti principi intimum consiliorum, interrogat
an Seneca voluntariam mortem pararet. tum tribunus nulla pavoris signa,
nihil triste in verbis eius aut vultu deprensum confirmavit. ergo regredi et
indicere mortem iubetur. tradit Fabius Rusticus non eo quo venerat itinere
reditum, sed flexisse ad Faenium praefectum et expositis Caesaris iussis an
obtemperaret interrogavisse, monitumque ab eo ut exsequeretur, fatali
omnium ignavia. nam et Silvanus inter coniuratos erat augebatque scelera,
in quorum ultionem consenserat. voci tamen et adspectui pepercit intro-
misitque ad Senecam unum ex centurionibus, qui necessitatem ultimam
denuntiaret.