| |
5
10
15
20
25
30
35
40
45
50
55
60
65 |
Carmine
dum
tali
silvas
animosque
ferarum
Threicius
vates
et
saxa
sequentia
ducit,
ecce
nurus
Ciconum
tectae
lymphata
ferinis
pectora
velleribus
tumuli
de
vertice
cernunt
Orphea
percussis
sociantem
carmina
nervis.
e
quibus
una
leves
iactato
crine
per
auras,
'en,'
ait
'en,
hic
est
nostri
contemptor!'
et
hastam
vatis
Apollinei
vocalia
misit
in
ora,
quae
foliis
praesuta
notam
sine
vulnere
fecit;
alterius
telum
lapis
est,
qui
missus
in
ipso
aere
concentu
victus
vocisque
lyraeque
est
ac
veluti
supplex
pro
tam
furialibus
ausis
ante
pedes
iacuit.
sed
enim
temeraria
crescunt
bella
modusque
abiit
insanaque
regnat
Erinys;
cunctaque
tela
forent
cantu
mollita,
sed
ingens
clamor
et
infracto
Berecyntia
tibia
cornu
tympanaque
et
plausus
et
Bacchei
ululatus
obstrepuere
sono
citharae,
tum
denique
saxa
non
exauditi
rubuerunt
sanguine
vatis.
ac
primum
attonitas
etiamnum
voce
canentis
innumeras
volucres
anguesque
agmenque
ferarum
Maenades
Orphei
titulum
rapuere
triumphi;
inde
cruentatis
vertuntur
in
Orphea
dextris
et
coeunt
ut
aves,
si
quando
luce
vagantem
noctis
avem
cernunt,
structoque
utrimque
theatro
ceu
matutina
cervus
periturus
harena
praeda
canum
est,
vatemque
petunt
et
fronde
virentes
coniciunt
thyrsos
non
haec
in
munera
factos.
hae
glaebas,
illae
direptos
arbore
ramos,
pars
torquent
silices;
neu
desint
tela
furori,
forte
boves
presso
subigebant
vomere
terram,
nec
procul
hinc
multo
fructum
sudore
parantes
dura
lacertosi
fodiebant
arva
coloni,
agmine
qui
viso
fugiunt
operisque
relinquunt
arma
sui,
vacuosque
iacent
dispersa
per
agros
sarculaque
rastrique
graves
longique
ligones;
quae
postquam
rapuere
ferae
cornuque
minaci
divulsere
boves,
ad
vatis
fata
recurrunt
tendentemque
manus
et
in
illo
tempore
primum
inrita
dicentem
nec
quicquam
voce
moventem
sacrilegae
perimunt,
perque
os,
pro
Iuppiter!
illud
auditum
saxis
intellectumque
ferarum
sensibus
in
ventos
anima
exhalata
recessit.
Te
maestae
volucres,
Orpheu,
te
turba
ferarum,
te
rigidi
silices,
te
carmina
saepe
secutae
fleverunt
silvae,
positis
te
frondibus
arbor
tonsa
comas
luxit;
lacrimis
quoque
flumina
dicunt
increvisse
suis,
obstrusaque
carbasa
pullo
Naides
et
Dryades
passosque
habuere
capillos.
membra
iacent
diversa
locis,
caput,
Hebre,
lyramque
excipis:
et
(mirum!)
medio
dum
labitur
amne,
flebile
nescio
quid
queritur
lyra,
flebile
lingua
murmurat
exanimis,
respondent
flebile
ripae.
iamque
mare
invectae
flumen
populare
relinquunt
et
Methymnaeae
potiuntur
litore
Lesbi:
hic
ferus
expositum
peregrinis
anguis
harenis
os
petit
et
sparsos
stillanti
rore
capillos.
tandem
Phoebus
adest
morsusque
inferre
parantem
arcet
et
in
lapidem
rictus
serpentis
apertos
congelat
et
patulos,
ut
erant,
indurat
hiatus.
Umbra
subit
terras,
et
quae
loca
viderat
ante,
cuncta
recognoscit
quaerensque
per
arva
piorum
invenit
Eurydicen
cupidisque
amplectitur
ulnis;
hic
modo
coniunctis
spatiantur
passibus
ambo,
nunc
praecedentem
sequitur,
nunc
praevius
anteit
Eurydicenque
suam
iam
tuto
respicit
Orpheus.
|